Lista Schindlera- recenzja filmu

Witam dziś o tak późnej godzinie chciałbym przytoczyć recenzję filmu „Lista Schindlera” Zaznaczam jednak iż nie jest to moja recenzja i zostanie na końcu recenzji podane źródło.

Film „Lista Schindlera” w reżyserii Stevena Spilberga (Szczęki, Szeregowiec Ryan), powstał na podstawie książki Thomasa Keneallego jednego z najwybitniejszych prozaików Australii, którego powieść pod tym samym tytułem została uznana za niezwykłe osiągnięcie literackie. Akcja filmu toczy się w czasie wybuchu Drugiej Wojny Światowej, gdy Esesmani dokonywali mordu na Żydach. Na tym okrutnym i przerażającym tle, ukazane jest życie: żydowskiego księgowego(Ben Kingsley), komendanta z SS (Ralph Fiennes) i samego Schindlera (Liam Neeson), który łatwo pozyskuje względy ówczesnej władzy i obejmuje w Krakowie fabrykę narzędzi, w której zatrudnia Żydów jako tanią siłę roboczą. Jednak w pewnym momencie przechodzi metamorfozę i od wojennego zwycięzcy staje się Sprawiedliwym Wśród Narodów, ratując 1100 Żydów. Powstanie filmu poprzedziły długotrwałe przygotowania i negocjacje z wytwórnią filmową Universal Pictures. Wszystko z tego powodu, że nakręcenie filmu pełnometrażowego w czarno-białych barwach, dość drogiego (25 mln dolarów), o tematyce holokaustu, nie rokowało zbyt wielkiego sukcesu kasowego, a jedynie sukces artystyczny. Spilbergowi jednak ukazanie losu prześladowanych Żydów w kolorze, wydało się nieadekwatne do istniejących materiałów filmowych, oraz rodziło obawy, że to barwy, a nie ludzki los mogą absorbować widza. W końcu jednak Spilberg mógł nakręcić swój upragniony i najbardziej osobisty film. W filmie nie zrezygnowano całkowicie z kolorów, zarówno pierwsza scena jak i ostatnia są nakręcone w kolorze. Zastosowana jest także koloryzacja określonych elementów i motywów obrazu, które nadają filmowi szczególnej dramaturgii (płomienie świec, czerwony płaszczyk). W kluczowej scenie, jednej z najbardziej przejmujących, ukazany jest obraz likwidacji getta Żydowskiego, któremu ze wzniesienia przypatruje się Schindler w towarzystwie swej kochanki. W tym całym zamęcie, mężczyzna dostrzega dziewczynkę w czerwonym płaszczyku, która nie rozumiejąc, co się wokół niej dzieje, biegnąc wśród mordowanych, próbuje ukryć się w jednym z domów. Wtedy w Schindlerze coś pękać. Zaczyna dostrzegać zło, którego wcześniej nie widział lub nie chciał widzieć, a które przez cały czas mu towarzyszyło. Widząc ludzki dramat postanawia go zmienić i pomóc tym, którzy tej pomocy potrzebują. Kiedy więc Schindler w scenie ekshumacji wśród ciał pomordowanych zauważa ten sam czerwony płaszczyk, ponosi osobistą porażkę, która jednak motywuje go do wzmożenia sił w celu ratowania „jego” Żydów. Nie mogę nie wspomnieć o zachwycających, a jednocześnie przytłaczających zdjęciach Janusza Kamińskiego i muzyce Johna Williamsa, które w niezwykły sposób uzupełniają dramaturgię rozgrywających się wydarzeń. Ukazane przez Kamińskiego twarze w bliskich i średnich zbliżeniach, w kilka sekund opowiadają całą historię ich życia, muzyka natomiast sprawia, że cierpimy razem z nimi. Obsada aktorska została dobrana znakomicie niemal wszystkie postacie zostały przedstawione tak wyraziście, że na długo pozostaną w pamięci niejednego widza, w mojej na pewno. Mam na myśli Schindlera i jego metamorfozę oraz komendanta SS dla którego zmiana w uczciwego i wrażliwego człowieka była nieosiągalna. O dziwo film okazał się ogromnym sukcesem kasowym, zdobył mnóstwo nagród i wyróżnień z Oskarami włącznie oraz został okrzyknięty Filmem Wszechczasów. Od tego czasu na Spilberga zaczęto patrzeć nieco inaczej. Dotychczasowe genialne dziecko z wybujała fantazją, stało się dojrzałym mężczyzną, potrafiącym z niesłychaną wręcz umiejętnością konstruować błyskotliwe fabuły sprawdzające się niezależnie od tematu. 
Oglądałem wiele razy ten film ale nie sposób do niego nie wrócić.
 Zapraszam do prześledzenia trailera „Listy Schindlera”
Film można obejrzeć on-line bądź pobrać z internetu. Dostępny jest także na blogu w dziale”Materiały do pobrania”
Zapraszam do czytania recenzji i komentowania.

Recenzja filmu”Dziewczęta z Auschwitz

Film pod tytułem „Dziewczęta z Auschwitz” to przejmujący dokument o kobietach które przeżyły kaźnie jaką było Auschwitz. Film wywołuje uczucie płaczu u odbiorcy, Kobiety które przeżyły Auschwitz opowiadają o tym ze szczegółami, film opatrzony jest także solidnym komentarzem jednej z historyczek bodajże Państwowego muzeum w Oświęcimiu pani Agnieszki Weseli. Film serdecznie polecam.
 Film można obejrzeć online, pobrać z działu „Materiały do pobrania” bądź z innego źródła.
Tymczasem zapraszam Państwa serdecznie do prześledzenia fragmentu filmu dokumentalnego „Dziewczęta z Auschwitz”

Trailer:

Recenzja filmu In love with Adolf Hitler

In love with Adolf Hitler co w dosłownym tłumaczeniu znaczy Miłość do Adolfa Hitlera to film który koniecznie trzeba obejrzeć. Tym razem jest to swoista biografia Evy Braun- kochanki Adolfa Hitlera, film ilustruje 13 lat spędzonych przez Evę Braun u boku dyktatora III Rzeszy
W filmie dostrzec można fakty z życia Adolfa Hitlera które dotychczas nie ujrzały światła dziennego.

Zapraszam do obejrzenia fragmentu In love with Adolf Hitler

Film można obejrzeć w internecie online bądź go pobrać z internetu bądź z bloga!

Hitler eine kariere czyli droga Hitlera do władzy- recenzja filmu dokumentalnego!

Zgodnie z obietnicą złożoną Państwu wczoraj dziś pojawia się recenzja.Zapraszam do zapoznania się z recenzją.

Film dokumentalny pod tytułem Hitler eine Karierre (tu okładka w wersji angielskiej z przyczyn czysto technicznych) jest bardzo dobrze zrealizowanym dokumentem pokazującym lata młodości dyktatora nazistowskich Niemiec, dokument ten jest swoistą biografią Hitlera. Dobitnie został pokazany jego talent demagogiczny. Hitler uważany jest przez niektórych historyków za pedofila, zaznaczone zostanie to w opisywanym dokumencie. Film pokazuje jak Hitler w gwałtowny a zarazem przemyślany sposób, praktycznie bez przemocy doszedł do władzy w nazistowskich Niemczech. Ukazuje się w tym filmie jako bardzo dobry strateg. Szczerze polecam tą pozycję dla każdego kto chce poznać kulisy dojścia do władzy Adolfa Hitlera.

Zapraszam do prześledzenia fragmentu filmu:

Trailer Hitler eine karierre:

Gdzie można obejrzeć film? Film można obejrzeć online bądź ściągać z serwerów typu Rapidshare. Film będzie dostępny także pod etykietą Materiały do pobrania

Estoński skandal

Dzień Pamięci ofiar nazizmu i stalinizmu obchodzony w Estonii przed dwoma dniami, zaowocował skandalem. Na stronie internetowej miejscowej kompanii gazowej GasTerm pojawiła się reklama – fotografia z byłego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, opatrzona podpisem o zaletach ogrzewania gazowego.

Fotografia została wkrótce usunięta i zamiast niej ukazał się komentarz z przeprosinami. Z wyjaśnień dyrektora zarządzającego można było wywnioskować, że nie wyrażał szczególnego żalu z powodu incydentu, uznał go za „niewielką prowokację oraz opowiedział anegdotę o Hitlerze i cenie za gaz. Jak pisze lenta.ru, nie wiadomo, jak długo skandaliczne zdjęcie było na stronie.
W końcu Estonia w czasach wojny sprzyjała hitlerowskim Niemcom!

Recenzja filmu „Eichmann” – Kłamstwa Eichmana, sztuka wyciągania zeznań.

FIlm „Eichmann” z roku 2007 to z rozmachem zrealizowany obraz przedstawiający pobyt Adolfa Eichmanna, jednego z ważniejszych członków elity III Rzeszy w więzieniu. Adolf Eichmann oczekiwał w więzieniu na proces w którym miano go osądzić o ludobójstwo na 5 milionach Żydów, nie ważne czy były by to dzieci,kobiety,starcy, zdrowi ludzie. Film jest zrealizowany na podstawie oryginalnych rękopisów Eichmanna. Zachęcam do oglądania tej pozycji, jak dla mnie jest to bardzo dobrze zrealizowany dokument pokazujący także samą naturę Adolfa Eichmanna.
Film można pobrać z internetu, obejrzeć go on-line, bądź na DVD.

Zapraszam również do zapoznania się z trailerem filmu „Eichmann”
Trailer:

Recenzja filmu „Obława- dziecięcy dramat Francji ogarniętej wojną!

Film pod tytułem „Obława z gwiazdorską obsadą francuskiego kina to zrealizowany z pełnym rozmachem obraz Francji pod rządami Vichy oraz hitlerowskich Niemiec. Ukazane zostały w nim wszelkie aspekty dramatu ludności francuskiej w tamtych czasach. Najbardziej oczywiście skupiono się na kwestii żydowskiej. Pokazane jest w tym filmie dobitnie jak hitlerowcy potrafili być zorganizowani. Dosłownie w każdym calu ukazany jest sposób łapanek, zresztą tak brutalnych jak i cała polityka okupacyjna wobec narodu żydowskiego.

Trailer z filmu „Obława”

Film można znaleźć w internecie lub kupić na DVD bądź obejrzeć w stacji HBO.

Denis Avey-„Człowiek który wkradł się do Auschwitz”

Ja, żołnierz brytyjski i jeniec wojenny, chroniony do tej pory konwencją genewską, spojrzałem w dół, na moje nowe ubranie, bezkształtne i workowate, w brudnoniebieskie pasy, z widniejącą na bluzie żółtą gwiazdą. Pod okiem esesmanów przekroczyłem bramę obozu. Do Auschwitz III wszedłem z własnej i nieprzymuszonej woli pewnego wieczoru, późną wiosną 1944 roku.

CZŁOWIEK, KTÓRY WKRADŁ SIĘ DO AUSCHWITZ to historia brytyjskiego żołnierza, który z własnej woli przedostał się do obozu Auschwitz III-Monowitz.

Denis Avey zaciągnął się do wojska w 1939 roku. Uczestniczył w walkach w Afryce Północnej w szeregach 7 Dywizji Pancernej. Gdy dostał się do niewoli, umieszczono go w jenieckim obozie pracy E715 w Monowicach. Tam dowiedział się o okrucieństwach, jakich dopuszczano się wobec więźniów sąsiedniego obozu koncentracyjnego.

By zostać świadkiem bestialstwa nazistów zrezygnował z ochrony, jaką dawał mu mundur brytyjskiego żołnierza. Przebrany w pasiak żydowskiego więźnia dwukrotnie wkradł się do Auschwitz III – miejsca, w którym wyniszczającą pracą dla niemieckiego koncernu IG Farben skazywano więźniów na powolną śmierć.

                                                                                                                                za:                                                                                                                                 http://www.insignis.pl/
Książki nie czytałem tylko i wyłącznie z braku czasu.Książki należy szukać w bibliotekach .

Mieczyslaw Moldawa -„Gross Rosen-oboz koncentracyjny na Slasku”Mieczyslaw Moldawa -„Gross Rosen-oboz koncentracyjny na Slasku”

Mieczyslaw Moldawa byly wiezien obozu mieszczacego sie na Slasku na skraju wsi Rogoznica zdecydowal sie napisac monografie pod tytulem „Gross Rosen-obóz koncentracyjny na Slasku”;opisuje w niej powstanie obozu Gross Rosen,jego funkcjonowanie oraz wyzwolenie. O obozie Gross Rosen napisano niewiele,zreszta nie ma sie czemu dziwic bo nie wielu wiezniów ten obóz przezylo.Gross zaliczany byl do obozôw III kategorii, czyli do najciezszych.Oboz nie byl duzy a bil rekordy w usmiercaniu wiezniow,byl najgorszym obozem zaraz po Oswiecimiu. W obozie nie bylo konca udrekom wiezniow w nim pracujacych. Kazdy kto trafial do Gross Rosen wolal smierc niz katorgi obozowe,dlatego gdy dany transport wjezdzal na bocznice kolejowa rozlegaly sie strzaly straznikow ustawionych na postenkettcie.Ze wspomnien autora wynika iz oboz byl zamknietym swiatem ktory mial wlasne prawa,wlasna walute-bony towarowe,panowali w nim panowie zycia i smierci-SS-mani.
Ksiazka ta ma sluzyc poznaniu warunkow w obozie.

Ostatni pociąg do Auschwitz” dramat ludzi wysłanych na śmierć – recenzja filmu

Wiosna 1943 roku. Kilkuset Żydów zostaje wysłanych z Berlina do obozu zagłady w Oświęcimiu. Ostatnia podróż w przepełnionych wagonach bydlęcych, w upale, bez jedzenia i wody jest niczym piekło. Do tego na stacji końcowej czeka śmierć, o czym wszyscy dobrze wiedzą. Dramat ludzi jest tym większy, że są oni ostatnimi Żydami zmierzającymi do Auschwitz. Dlatego niektórzy z nich podejmują rozpaczliwe próby ucieczki. Wśród nich jest rodzina Neumannów, artysta kabaretowy, lekarz Friedlich i kilkoro młodych ludzi.

Obraz bardzo drastyczny a wręcz powiedział bym piekielny. Film ukazuje pełne cynizmu zachowanie się SS-manów w stosunku do Żydów, ludzką bezsilność.Obraz ten pokazuje także jak bardzo  nazistowskie Niemcy miały zakorzenioną nienawiść do narodu żydowskiego.

Dramat tych ludzi polegał na tym iż jechali ostatnim transportem do obozu w Auschwitz.
Próbowali oni jednak uciekać mimo beznadziejnej sytuacji, najgorszym aspektem tego filmu była jednak strata bliskich. Udało się jedynie uciec dla dwóch osób z rodziny Neumannów , dla Lei oraz  jej córki Niny, ojciec zginął wraz z innymi „pasażerami” pociągu śmierci.Odwaga Lei oraz Niny dowodzi tego iż można „utrzeć nosa” SS-manom.Film jak najbardziej godny polecenia.

Ogólnie o stalagach

Na wstępie chciałbym gorąco przeprosić Was za dłuuuugą przerwę w pisaniu.Powód? Brak czasu -praca , obowiązki.Znalazłem chwilę czasu… przy niedzieli.

Stalag -co to było?Był to niemiecki obóz jeniecki dla szeregowców i oficerów niemieckich.Oddzielnie funkcjonowały Stalagi Luft ale o tym później oraz Marlagi.

Postaram się zgłębiać wiedzę na ten temat a teraz znikam!

Friedrich Wilhelm Ernst Paulus -niemiecki Feldmarszałek III Rzeszy.

Chciałbym Wam przedstawić sylwetkę niemieckiego Feldmarszałka Friedricha Wilhelma Ernsta Paulusa.Zapraszam do lektury jego biografii.

Friedrich Wilhelm Ernst Paulus, ur. 23 września 1890 roku w Breitenau. Już za młodzieńczych lat nazywano go „lordem”. Później, wraz ze szlifami, zyskał przydomek „majora z seksapilem”. Rzeczywiście świetnie się prezentował, aż do przesady dbał o swój wygląd zewnętrzny i nosił się prosto, z godnością. Na oko klasyczny okaz pruskiego junkra. A jednak, wbrew pozorom, Friedrich Paulus wcale nie pochodził z ziemiańskiej, junkierskiej rodziny. Przeciwnie był drobnomieszczaninem z krwi i kości, synem bardzo przeciętnego, mało znaczącego urzędnika. Może to właśnie było przyczyną, że młody Friedrich liczył tylko na siebie.
Friedrich Paulus
Ojciec jego, Ernst Paulus, pełnił obowiązki księgowego i kasjera w gminnym zakładzie poprawczym w Breitenau Gershagen (powiat Melsungen w Hesji), gdzie urodził się Friedrich Paulus. Na życzenie matki, Berty z domu Nettelbeck, synowi w metryce wpisano trzy imiona: Friedrich, Wilhelm, Ernst. Miał też rodzeństwo: brata Ernsta i siostrę Kornelię. Ze swoich niewysokich zarobków stary Paulus utrzymywał 5 osobową rodzinę, żyli w bardzo skromnych warunkach. Mimo trudności finansowych rodzice posłali go do gimnazjum w Kassel, gdzie w 1909 roku otrzymał świadectwo dojrzałości. Był w owym czasie zwyczaj, że na świadectwie maturalnym, w specjalnej rubryce, odnotowywano plany abiturienta na przyszłość. W świadectwie młodego Paulusa figurowała adnotacja: „Zamierza poświęcić się służbie w marynarce”. Marynarka wojenna stanowiła, obok kawalerii, najbardziej elitarną część armii cesarskiej, toteż obowiązywały tam surowe kryteria doboru ekskluzywnej kadry oficerskiej. Młody Paulus uświadomił sobie fakt, że należy do warstwy, która jeśli chce dojść do czegoś w życiu i zająć odpowiednią pozycję społeczną, musi walczyć o nią z uporem. Zapewne tym należy tłumaczyć jego przesadną dbałość o wygląd zewnętrzny, świetnie skrojony, zawsze idealnie czysty i odprasowany mundur. Najwidoczniej, chociaż zewnętrznie, chciał dorównać swym wysoko urodzonym kolegom, a poza tym hołdował starej dewizie: jak cię widzą, tak cię piszą.

Po nieudanych staraniach o przyjęcie do marynarki młody Paulus zdecydował się na studia uniwersyteckie. Zapisał się na wydział prawa na Uniwersytecie Filipa w Marburgu. Uczył się pilnie, dusząc w sobie zamiłowania i ambicje, wiążące się niezmiennie z zawodem żołnierza, z armią. A gdy doszły go słuchy, że wojska lądowe poszukują oficerów, że warunki przyjęcia nie są tam tak surowe, jak w marynarce, zgłosił się do piechoty.

Służbę wojskową rozpoczął w dniu 18.02.1909 r., wstępując ochotniczo do 3 badeńskiego pułku piechoty w Rastatt, na razie skromnie jako podchorąży. Wkrótce awansował na chorążego, potem skierowany został do szkoły wojennej w Emgers, by w sierpniu 1911 roku otrzymać szlify podporucznika. W 1912 r. ożenił się z Eleną Constancją Rosetti-Solescu pochodzącą ze jednego z najznamienitszych rodów rumuńskich. W czasie I wojny światowej służył w Niemieckim Korpusie Alpejskim. Po rewolucji, upadku cesarstwa i ostatecznej klęsce w wojnie, Paulus pozostał zawodowym oficerem. W 1920 r. obejmuje funkcję adiutanta 14 pp w Konstancy. Z tego okresu zachowała się o nim opinia: „Typowy oficer starej szkoły sztabowej, niezwykle uzdolniony pod względem wojskowym. Lubi rozwiązywanie gier i planów wojennych, wykazuje duże zdolności operacyjne. Zanim podejmie decyzję, przemyśla ją długo i starannie. W pracy biurowej jest raczej powolny, ale za to bardzo sumienny i pedantyczny.

Ponadto cechuje go znaczna dbałość o wygląd zewnętrzny, nienaganne maniery, uprzejmość, skromność, doprowadzana czasem do przesady. W stosunku do równych sobie rangą jest koleżeński, w stosunku do podwładnych jest wymagający. Zdrowie – słabe”. Mimo wybitnych zdolności operacyjnych nie przepadał za służbą liniową. Uważał, że najlepiej wypełni nałożone na siebie zadania, studiując mapy, odbierając meldunki i przekazując rozkazy ze swego punktu dowodzenia. Umiał bowiem konstruować trafne plany operacyjne i konsekwentnie wcielać je w życie. W październiku 1922 odkomenderowano Paulusa do Berlina na specjalny kurs dla oficerów sztabu generalnego, zorganizowany przez Ministerstwo Reichswehry. Potem przeszedł jeszcze jeden kurs w Wyższej Szkole Technicznej. Obkuty jak się patrzy, rozpoczął w 1924 r. służbę w Stuttgarcie. Pełnił kolejno funkcję oficera sztabowego, odbył staż w 13 pp, wreszcie w 1929 r. wylądował w charakterze wykładowcy w okręgu Badenia-Wirtembergia.

W okresie międzywojennym dowodził jednostką eksperymentalną zajmującą się bronią pancerną. W 1938 r. został szefem sztabu 16 korpusu armijnego generała H. Guderiana. Bezpośrednio przed wybuchem wojny przeszedł na stanowisko szefa sztabu 10 Armii i z nią wziął udział w wojnie przeciwko Polsce. 26 października 1939 r. 10 Armia została przemianowana na 6 Armię Polową. Armią tą Paulus dowodził na froncie wschodnim od 5 stycznia 1942 aż do klęski pod Stalingradem w styczniu 1943. Od maja 1940 zastępca Szefa Sztabu Generalnego. 30 stycznia 1943 został awansowany przez Hitlera do stopnia feldmarszałka (było to posunięcie obliczone na to, że Paulus popełni samobójstwo, ponieważ żaden niemiecki marszałek nie dał się żywcem wziąć do niewoli).
Friedrich Paulus

31 stycznia 1943 Paulus poddał się dowódcy 64 Armii – generałowi Szumiłowowi. W marcu tego roku wraz z innymi wyższymi oficerami Wehrmachtu został umieszczony w łagrze Krasnogorodskij Nr 27. Po zamachu na Hitlera w lipcu 1944 przystąpił do antyfaszystowskiej organizacji – Związku Oficerów Niemieckich. Do Niemiec wrócił z niewoli w 1953 r. Uczestniczył w tworzeniu wojsk Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Zmarł w 1957 r. w Dreźnie.

„Numery mówią”-wspomnienia więźniów KL Auschwitz

Książka pod tytułem „Numery mówią” opiewa wspomnienia tych którzy przeżyli horror oświęcimski, czyta się ją jednym tchem,Czasami są drastyczne aż łzy cisną się do oczu ale mimo wszystko udało się tym ludziom przeżyć ten horror.Książkę polecam wszystkim pasjonatom literatury wspomnieniowej…

Tadeusz Gędziorowski -„Dachau”

Chciałbym Wam przedstawić książkę Tadeusza Gędziorowskiego – więźnia obozów w Oświęcimiu  , Dachau oraz Neugamme. Książka pod tytułem „Dachau” to wspomnienia z pobytu autora w Dachau.od 1942 roku autor wspomnień przebywał w tymże obozie i tam też doczekał się wyzwolenia. Książka ta ukazuje okrucieństwa których Ssmani dopuszczali się na więźniach obozów – nie tylko Dachau. Jednak po przeczytaniu tych wspomnień twierdzę , że obóz w Dachau pomimo tego iż był pierwszy nie był taki zły. Czytając te wspomnienia można by myśleć iż autor nie był wcale w Dachau. Dachau w porównaniu z innymi obozami to był „raj dla więźniów. W każdym obozie koncentracyjnym byli „ludzie nie ludzie” chociażby taki Krankenmann albo Meier ale jednak obóz nie był taki zły jak go inni więźniowie wspominają. W książce jest mało egzekucji i bicia .Nie spotkałem się aby autor wspomnień był nagminnie bity tak jak to bywało w innych wspomnieniach i to nie tylko z Dachau. W obozie była także praktykowana pseudomedycyna a więc eksperymenty pseudomedyczne i to przeważnie od nich ginęli więźniowie w Dachau. Jak w każdym obozie tak  i w Dachau działało krematoria i komory gazowe. Twiedzę jednak iż wspomnienia te są  i tak „lekkimi wspomnieniami” w porównaniu z tymi które już czytałem. Jednakże książkę polecam do przeczytania i refleksji.

Stanisław Sterkowicz – ” Nieludzka medycyna – lekarze w służbie nazizmu”

Autor książki w 1944 r. został zatrzymany podczas łapanki w podwarszawskim Rembertowie i przetransportowany do Berlina na prace przymusowe. Za działalność konspiracyjną wysłano go do obozu koncentracyjnego w Neuengamme koło Hamburga. Jesienią 1945 r. powrócił do kraju i podjął studia lekarskie w Gdańsku.
Szczególnie interesowała go historia medycyny. Pracował jako lekarz w Lęborku, gdzie został dyrektorem szpitala powiatowego. Później pracował we Włocławku w Zespole Nauczania Klinicznego AM w Łodzi. W 1951 r. obronił pracę doktorską, a w 1978 habilitacyjną. W 1993 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego nauk medycznych. W 1986 r. przeszedł na emeryturę, ale wciąż czynnie uczestniczy w życiu naukowym. Jego osobiste doświadczenia sprawiły, że zainteresował się hitlerowskimi zbrodniami medycznymi.
Książka ukazuje różne oblicza hitlerowskiej medycyny. Dokumentuje czasy od momentu przejęcia władzy przez Adolfa Hitlera aż do klęski III Rzeszy. Autor zastanawia się nad genezą nieludzkiej medycyny i pokazuje jej poszczególne etapy.
Źródeł doszukuje się już w II połowie XVIII wieku, kiedy to niemiecki lekarz Johann Blumenbach, profesor medycyny w Getyndze, napisał pracę o istnieniu pięciu ludzkich ras: kaukaskiej, mongolskiej, etiopskiej, amerykańskiej i malajskiej. Johann Peter Frank, praktykujący w Getyndze lekarz, w latach 1778-1818 wydał sześciotomowe dzieło, w którym zaprezentował system kompletnej medycznej policji. To on pierwszy zaproponował podporządkowanie popędu rozrodczego państwu i jego interesom. Uważał, że osoby dziedzicznie chore nie powinny wstępować w związki małżeńskie. W połowie XIX wieku ukazało się dzieło Charlesa Roberta Darwina, które było przełomem w dotychczasowych badaniach nad gatunkami zwierząt i ludzi. Praca Darwina poruszyła świat naukowy.
Naziści najczęściej jednak powoływali się na pracę Josepha Gobineau pt. „Essai sur l’inégalite des races humaines”. Gobineau uważał, że rasy ludzkie dzielą się na lepsze i gorsze. Za najdoskonalszą formę rasy uważał rasę białą, aryjską, której najliczniejszymi przedstawicielami byli Germanie. Na teoriach Gobineau wzorował się Houston Chamberlain, autor głośniej rozprawy pt. „Die Grundlagen des XIX Jahrhunderts” („Podwaliny XIX wieku”). Chamberlain twierdził, że walka ras jest najważniejszym czynnikiem przemian historycznych.
Sterkowicz z niezwykłą starannością śledzi rozwój eugeniki w Niemczech, analizując najważniejsze prace z tego zakresu.
Praca jest podzielona na cztery części.
W pierwszej autor zajmuje się przymusową sterylizacją. Ustawę o zapobieganiu urodzeniom pokoleń obciążonych dziedzicznie ogłoszono 14 lipca 1933 r., jednak w życie weszła nieco później, bo 1 stycznia 1934 roku. Sterkowicz analizuje dokładnie treść tej ustawy i pokazuje sposoby, w jaki ją promowano, tak aby społeczeństwo niemieckie nie miało najmniejszych wątpliwości o jej słuszności. Następnie autor przybliża czytelnikom działanie „Lebensbronu”, instytucji, która w swych założeniach programowych miała charakter opiekuńczy. Niestety pod jej skrzydła mogły trafiać tylko kobiety ocenione jako rasowo wartościowe. Sterkowicz bardzo dokładnie opisuje działanie tych ośrodków, analizuje m.in. źródła ich finansowania i dobór kobiet.
Szczególnie uważnie przygląda się administracji Lebensbornu. Autor pokazuje różnorodność działań tej instytucji, od zapewnienia schronienia i możliwości porodu kobietom aż po porywanie wartościowych pod względem rasowym dzieci z terenów okupowanych przez III Rzeszę. Sterkowicz nie koncentruje się jednak tylko na samym działaniu tej organizacji, ale przybliża nam również losy zatrudnionych tam lekarzy i pielęgniarek. Opisuje m.in. proces pracowników Lebensbornu.
Następnie poznajemy kulisy akcji T-4, czyli eutanazji dokonywanej na psychicznie chorych (zarówno dzieciach jak i dorosłych). Autor przybliża nam działalność Komitetu Eutanazyjnego, etapy przeprowadzanej eutanazji, protesty. Rozdział ten zawiera m.in. dokładny schemat organizacji akcji T-4, mapę z lokalizacją zakładów zagłady psychicznie chorych, kwestionariusze personalne wypełniane przez lekarzy.
Doświadczenia z tej akcji wykorzystano przy organizacji kolejnego, ogromnego przedsięwzięcia pod kryptonimem „Akcja 14 f 13”. „14 f” oznaczało śmierć, a pod „13” kryło się gazowanie. W kwietniu 1941 r. Inspekcja Obozów Koncentracyjnych rozpoczęła tę akcję. Z czasem zaczęto się z niej wycofywać, gdyż obozy montowały komory gzowe na swoich terenach, więc transport więźniów do specjalnych zakładów był stratą czasu. W wyniku tej akcji zginęło co najmniej 20 tysięcy więźniów. Autor opisuje następnie „Akcję Brandta” i tzw. „dziką eutanazję”. Sterkowicz w swojej książce wiele miejsca poświęcił zabijaniu dzieci. Wymienia wszystkie zakłady działające w Niemczech i Austrii zajmujących się eutanazją dziecięcą. Pierwszy oddział powstał w Görden koło Brandenburga, w zakładzie psychiatrycznym, na którego czele stał Hans Heinze. W sumie powstało 37 takich zakładów.
Druga część książki koncentruje się na opisie zbrodniczych eksperymentów medycznych wykonywanych w obozach koncentracyjnych. Autor opisuje szczegółowo następujące doświadczenia:
1. Z zakresu chorób zakaźnych
   – dur plamisty i dur brzuszny
   – gruźlica
   – malaria
   – wirusowe zapalenie wątroby
   – zgorzel gazowa i tężec
   – próby leczenia sulfonomidami
   – ropowice
   – próby leczenia środkami homeopatycznymi
   – leczenie środkami chemicznymi
   – leczenie przyżeganiem kwasem karbolowym
2. Z zakresu medycyny wojennej
   – badania wytrzymałości organizmów ludzkich na dużych wysokościach
   – badania wytrzymałości organizmów ludzkich na niskie temperatury
   – doświadczenia nad przydatnością wody morskiej
   – doświadczenia z pociskami zawierającymi akonitynę
   – zatrucia gazami bojowymi
   – zapobieganie zatruciu fosgenem
   – leczenie poiperytowych owrzodzeń skóry
   – próby odtruwania wody pitnej skażonej gazami bojowymi
   – leczenie oparzeń wywołanych działaniem bomb fosforowo-kauczukowych
   – próby dopingowe
   – badania nad pozorowaniem chorób
   – żółtaczka
   – sztucznie wywoływane owrzodzenia podudzi
   – wykorzystanie przeterminowanej krwi konserwowej
3. Z zakresu problematyki rasowej
   – próby masowej sterylizacji
   – wprowadzenie środków drażniących do jamy macicy
   – naświetlanie narządów rodnych promieniami rentgenowskimi
   – zamiary masowej sterylizacji przy pomocy wyciągów z ziół
   – doświadczenia na bliźniakach
   – zbiór szkieletów osób uznawanych za niższą rasę
   – próby ustalania rasy za pomocą badania krwi
4. Terapeutyczne i diagnostyczne
   – badania leku mającego zwiększać krzepliwość krwi
   – badania nad odnową mięśni, nerwów i kości
   – próby przeszczepiania kości
   – doświadczenia z zakresu żywienia
   – próby z lekiem zwalniającym czynność serca
   – doświadczenia farmakologiczne dla wymuszania zeznań
   – doświadczenia nad zanikaniem wątroby u wyniszczonych osób
   – badania nad chorobą głodową
   – badania nad wysiłkowym utlenowieniem krwi u osób wyniszczonych
   – próby leczenia chorych na raka wyciągami roślinnymi
   – badania nad wczesnym wykrywaniem raka szyjki macicy
   – badania nad rakiem wodnym
   – próby hormonalnego leczenia homoseksualistów męskimi hormonami
   – problematyka tatuaży
W części tej autor z niezwykłą precyzją opisuje przeprowadzane eksperymenty, przedstawia sylwetki lekarzy, biorących w nich udział i ofiary. Słowa uznania należą się autorowi za zgromadzenie wielu szczegółowych danych, np. liczby osób poddanych eksperymentom, zeznań ofiar niemieckich lekarzy.
Część trzecia książki poświęcona jest losom powojennym niemieckich lekarzy, którzy brali czynny udział w przeprowadzaniu eutanazji i nieludzkich eksperymentów. Spośród 90 tysięcy lekarzy pracujących w hitlerowskich Niemczech, 350 brało udział w zbrodniczych czynach, ale niestety tylko nieliczni z nich zostali ukarani. Sterkowicz zamieścił listę niemieckich lekarzy-zbrodniarzy, którzy popełnili samobójstwo lub zostali skazani na karę śmierci (w sumie 40 nazwisk). Autor dołączył również listę osób uwikłanych w zbrodnicze czyny wraz z krótkim opisem ich powojennych losów. Niestety wielu z nich, mimo dowiedzionej winy, nadal wykonywało swój zawód. W aneksie znajduje się zestawienie tabelaryczne zbrodniczych doświadczeń medycznych w nazistowskich obozach koncentracyjnych.
W ostatniej części autor oddaje hołd niemieckim lekarzom, którzy przyczynili się do rozwoju medycyny i tym, którzy przyjęli stanowczą postawę wobec udziału w rozmaitych eksperymentach przeprowadzanych na ofiarach obozów. Książka nie jest zatem tylko oskarżeniem wielu niemieckich lekarzy, jest również podziękowaniem wielu wybitnym niemieckim specjalistom.
Sterkowicz wybrał niektóre sylwetki lekarzy przeciwstawiających się nazistowskiej medycynie i opisał je. Wśród nich znaleźli się m.in. Georg Groscurth, John Rittmeister, Margarette Blank.

„Niemiecka medycyna – lekarze w służbie nazimu” jest lekturą niezwykle trudną ze względu na jej tematykę.
Nie każdy może podjąć emocjonalne wyzwanie, jakim jest przeczytanie tej książki. Osoby, które się na to jednak zdecydują, mogą być pewne, że jest to książka na najwyższym poziomie. Oparta na bogatej bazie źródłowej, wzbogacona wykresami, mapami i kopiami rozmaitych plakatów propagandowych i rozporządzeń.
Znakomite uzupełnienie dla pracy pt. „Auschwitz medycyna III Rzeszy i jej ofiary”, która ukazała się w Polsce nakładem wydawnictwa Universitas w 2005 roku. Książka Sterkowicza w porównaniu do pracy Ernsta Klee jest napisana bardziej przystępnym językiem, co czyni ją znacznie łatwiejszą w odbiorze.